BELEVENISSEN VAN EEN AMBTENAAR
Buigen
Ik trouwde 2 Japanners in de Vondelkerk. Erg leuk en ik was heel betrokken bij het huwelijk. Via een gerenomeerd Japans printer- en camera bedrijf in Amstelveen was ik benaderd om deze mensen te trouwen. Het was geen echt huwelijk, want zij was al met de handschoen getrouwd in Japan, terwijl hij hier in Amsterdam zat.
Maar ze wilden het graag nog eens overdoen, want het voelde niet echt. Dus compleet met bruidsjurk, feest én ceremonie. En als ik mensen gelukkig kan maken, wie ben ik dan om dat niet te doen. Dus ging ik op een avond thuis bij ze op bezoek.
Ik werd er vreselijk in de watten gelegd. Er stond een enorme massagestoel waar ik ingezet werd, er werd op allerlei knoppen gedrukt en ik werd aan alle kanten gekneed en gemangeld.
Er waren 4 vrienden gekomen om de ceremonie helemaal door te nemen. Ik verstond natuurlijk van hun onderlinge conversatie helemaal niks, maar al snel schakelden ze over op Engels of dat wat er voor door moest gaan.
Ze wilden graag weten wat gebruikelijk was in Nederland. Hoe gaat zo'n ceremonie, wat kunnen we allemaal verwachten en wat kunnen we daar nog aan toevoegen.
Japanners zijn enorm bescheiden. Ze vonden alles wat ik vertelde geweldig. Er werden notities gemaakt, ballonnen en bellenblaasjes besteld. Ik legde de volgorde van de ceremonie uit.
Als jullie ja gezegd hebben mogen jullie elkaar zoenen. Elkaar zoenen?
Ja... zoenen. Waar iedereen bij is? Ja?.... Dat is bij Japanners dus niet gebruikelijk en ze moesten er om lachen maar werden er ook een beetje nerveus van. Uiteindelijk zeiden ze... het is een Nederlandse ceremonie. Wij gaan elkaar zoenen!
De dag zelf stond de Vondelkerk vol Japanners. Het hele bedrijf was leeggelopen maar er was ook talloze familie overgekomen om bij deze gebeurtenis te zijn.
Ik werd voorgesteld aan de moeder van de bruidegom. Ze boog netjes voor me en ik dacht "laat ik terug buigen". En weer boog ze... dus ook ik weer in de buiging...en daar ging ze weer.... Elke keer als ze voor me boog ging ze dieper. Ik dacht: "nu moet ik echt stoppen, straks kust ze haar tenen!" Het was echt een oud verschrompeld Japans vrouwtje, maar jemig wat kon die buigen!!
De ceremonie was ontzettend leuk. Ik laat in zo'n geval wel heel duidelijk merken dat het geen echte ceremonie is, ze waren tenslotte al voor het echie getrouwd, maar het was wel een ceremonie om het compleet te maken. En dat werd het.
Weer zeiden ze JA en.... ze zoenden! Een luid applaus was het gevolg.
Volgens mij was iedereen ingeseind!
Ik heb nog steeds contact met ze. Ze wonen inmiddels weer in Japan en hebben een schattig zoontje. Wie weet ga ik nog eens bij ze langs voor een massage!
